نوشته ای از روزهای تنهایی

عشق تنها چيزي است که با گم شدن از دست نمي رود

شاید فکر کنید من دیوونه شدم که این حرف ها رو نوشتم ولی وقتی تنها میشی و عشقت رو از

دست میدی مثل من با خودت هم حرف میزنی.

چون:

خداحافظ برای تو رهایی داشت

نمی گم:

می گم:

زن وشوهر جواني سوار برموتورسيکلت در دل شب مي راندند.

آنها از صميم قلب يکديگر رادوست داشتند.

زن جوان: يواشتر برو من مي ترسم!

مرد جوان: نه ، اينجوري خيلي بهتره!

زن جوان: خواهش مي کنم ، من خيلي ميترسم!

مردجوان: خوب، اما اول بايد بگي دوستم داري.

زن جوان: دوستت دارم ، حالامي شه يواشتر بروني.

مرد جوان: مرا محکم بگير .

زن جوان: خوب، حالا مي شه يواشتر بروني؟

 مرد جوان: باشه ، به شرط اين که کلاه کاسکت مرا برداري و روي سرت

 بذاري، اخه نمي تونم راحت برونم، اذيتم مي کنه

روز بعد روزنامه ها نوشتند:

برخورد يک موتورسيکلت با ساختماني حادثه آفريد.در اين سانحه که بدليل

 بريدن ترمز موتور سيکلت رخ داد، يکي از دو سرنشين زنده ماند و ديگري در گذشت.

مرد جوان از خالي شدن ترمز آگاهي يافته بود پس بدون اين که زن جوان را

 مطلع کند با ترفندي کلاه کاسکت خود را بر سر او گذاشت و خواست براي

 اخرين بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند .

تولد نخستین دیدارمان روزی در زیر باران پائیزی بود

وقتی که تکه های ابر رویاهایمان کم کم به هم پیوند خورد

آنگاه ما نیز جاری شدیم و

به رودهای عاشق جهان پیوستیم واکنون هربار باران که

می بارد به همراه آن همواره چکیدن یاد توست برپنجره

قلبم که مدام تکرارخواهد شد.

هوا گرفته است. آسمان نم نم ، دانه های بلورین خود را به خاک تقدیم می کند .

 به راستی باران

 یک مفهوم است. عشق یک نماد است ، نمادی که به سختی می توان به معنای آن پی برد...

شبی از پشت یك تنهایی نمناك و بارانی، تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا كردم

راستش ايران براي من هواي عشقم رو داره تمام كوچه ها, پارك ها و ...

من تصميم گرفته بودم از ايران برم مي خواستم برم انگليس پيش پسر خالم. كم كم هم داشت

كارهام رديف ميشد تا من با عسل خانوم آشنا شدم.

الان خوشحالم كه اشتباه نكردم و نرفتم.

بهش گفتم از اين ايران لعنتي خسته شدم مي خوام برم. برم يه جايي كه كسي نباشه. تنها باشم تا

آخر عمر. ايران وقتي عشقم رو از دست دادم براي من تموم شده.

به من گفت: وقتي مي بينم يه جوون ايراني در مورد ايرانم اين جوري حرف ميزنه بهم بر مي

خوره , خيلي ناراحت ميشم و دلم براي ايران مي سوزه كه چقدر ستونش سست هست.

در مورد كشورت اين جوري حرف نزن.ايران ايرانه. هيچ جا ايرانمون نميشه. لسن آنجلسشون

به خاك پاي خرابه هاي ايران من نمي رسه. من توي ايران به دنيا اومدم 14 سال توي ايران

زندگي كردم الان 4 سال و 6 ماه ميشه از ايران خارج شديم پدر و مادرم هم توي ايران  بزرگ

شدن و زندگي كردن و حتي الان مزار پدرم هم در ایران هست 10 سال هست پدرم فوت كرده.

گفت دلم مي خواد توي ايران باشم مثل یک ایرانی با انها توي يه كلاس درس بخونم. ازش

پرسيدم چرا از ايران رفتيد؟ گفت :

غریبه توی غربت نگو چی شد محبت بگی میگن دیونست حرفاش چه بچه گونست تقصیر ادما

نیست این همه درد دوا نیست اب و نون و نفس کجا اومدی تو قفس

خداحافظی کردی یک جوری که انگار دیگه بر نمیگردی . باید بریم وقت رفتن شده کوله بار غم

هامون را باید ببندیم و بریم سوی دیگر ,ایرانم مال من نیست همه جانم مال من نیست تقدیر من

چنین هست عمرو جانم مال من نیست بدرود ایران زمینم سر زمینم .افغانستان ازاد شده و پرندها

باید برگردن تو قفسشون هرچند پرنده قفس را دوست نمی دارد اما کو راه و چاره ؟  ایرانم دیگه

جائی نداره واسه ما نمیتونیم بمونیم . تقصیر کسی نیست ایران دیگه مال من نیست هرچند که یه

روزی ایران و افغانستان وجود نداشت همه یکی بودن صفا بود ایرانم کشور اریایی  بود

سرزمین اریایی ها اما افسوس و صد افسوس که دیگر نیست .

گفت تو ايراني هستي وقتي تلويزيون رو روشن مي كني فوتبال كشورت رو داشته مي شيني نگاه

 مي كني و ايران رو تشويق مي كني اما من كجا رو تشويق كنم. ايران؟! ايراني ها منو قبول

ندارن. افغانستان؟ اون ها هم من قبول ندارند ! معلوم نيست سرنوشتش با من چه میکنه به کجا

تعلق دارم به کدام کوه به کدام دشت . كانادا؟! كشور من نيست.

گفت توي كانادا آزادي که ازش حرف میزنند نیست دمکراسی وجود نداره. کسی که حجاب داره

فقط به چشم یک تروریست میبینند نه همه مردم اما خیلی هاشون به کسی که حجاب داشته باشه

به راحتی کار نمیدند حتی مسلمانها میگن بیزنستمون ضرر میکنه اخه چیزی نداری که

برای نمایش بگزاری . توي كانادا فقط يه آزادي هست اون هم ..... هست. اينجا دختر15ساله

توي مدرسه حامله ميشه از بوي فرندش وقتي كه بچه بدنيا مياد كنار خيابون رهاش مي كنن. گفت

 من زياد ديدم.اما توي ايران سابقه نداره كسي با بچه ش اين كار رو كنه.

گفتم من آزادي نمي خوام . گفت چرا پس مي خواي از ايرانمون دل بكني. گفتم من نمي خوام از

ايران دل بكنم من مي خوام از عشقم دل بكنم نه ايران.

اين بيت شعر رو برام خوند:

سفر كردم كه از يادم بره ديدم نميشه

                        آخه عشق يه عاشق با نديدن كم نميشه

گفت اگه عاشقش باشي هر جا كه باشي نمي توني فراموشش كني. اينجا بيشتر بهش فكر ميكني

چون غروب ها و شب هاش سوت و كور هست و از تنهائی دق میکنی و همه فکرت میشه کسی

 که تو قلب هست دلت لک میزنه واسه یه یادگاری از اون . اينجا چه جوري مي خواي دردت

 رو بهشون حالي كني اگه زبونشون رو هم يا بگيري بازم مثل زبون خودت نمي شه.

وقتي دلت ميگيره مي شيني با دوستات يه شعر رو مي خوني كه تمام حرف ها توش خلاصه

هست:

گريه در چشمان من طوفان غم دارد ولي خنده بر لب مي زنم تا كس نداند راز من

شادمهر عقيلي يه خواننده ايراني هست. پول داره, خونه داره, ماشين داره, شهرت داره و.....

ولي توي كانادا افسردگي گرفت.چرا؟ چون تنها بود چون غريب بود. رفت آمريكا آخه توي

آمريكا ايراني ها بيشتر هستن ولي باز هم فرقي نكرد.الان خیلی از خواننده ها اگر ترس از زندان

 و این که از شهرت نیفتند و نتونند بخونند نمیتونند بیان ایران اما ارزوی اون ها همین هست که

پای اونها با خاک وطن برسه .

ازش پرسيدم دوست داري كجا زندگي كني؟ ايران_افغانستان_كانادا_ يا هر جاي ديگه اي؟ فقط يه

 كلمه گفت ايران. فقط ايران.ولي بزارن درس بخونم مثل بقيه ديگه هيچ چيز نمي خوام ,حتي

بگن ماليات بده, هر چي بگن قبول دارم. من تو ايران بزرگ شدم با اون فرهنگ. پدرم تو ايران

دفن شده من هم مي خوام از همون خاكي كه جون گرفتم توي همون خاكم جون بدم.

گفت نمي دونم چرا شما جوون هاي ايراني اين قدر از كشورتون فراري هستيد. من خيلي جوون

هاي ايراني رو ديدم كه همين كه پاشون رو توي این کشورها  ميزارن دلشون هواي برگشتن مي

كنه. دلشون مي خواد برگردن اما....

نه در غربت دلم شاد و نه روي در وطن دارم

الهي بخت برگردد از اين بختي كه من دارم

يه چيزي به من گفت كه دلم آتيش گرفت:

گفت ما افغاني ها( انهائی که اواره شدن در این ۳۰ سال ) مثل حزب باد هستيم. ما هر طرف

بريم مثل  بايد برگرديم چون تعلق به هيچ جا نداريم.

اگه باد بخواد به گل ابراز علاقه  كنه واز روی عشق خيلي آروم هم بياد تا گل رو نوازش کنه

 باز گل پرپر ميشه.

نمي دوني چقدر دلم هواي ايران رو كرده.دلم مي خواد بر گردم.

پايان

از خدا نخواه که همه ی دنیا مال تو باشه ، از خدا بخواه کسی که همه ی دنیای تو هست مال

کسی دیگه نباشه

 وقتي گفتي اندازه ي برگهاي درخت سيب توي خونمون دوستت دارم اونقدر خوشحال شدم كه

يادم رفت زمستونه.

 زندگی هميشه بهار نيست ، گاهی هم در آن ابرهای خندانی هست و روزگار بی وفا بهترين

دوستان را از هم جدا ميكند ؛ انگار كه هرگز دوستی نبوده است .

ميدوني آدما بين« الف» تا «ي» قرار دارند.بعضي ها مثل «ب» برات مي ميرند، مثل « د»

دوستت دارند، مثل« ع»عاشقت ميشوند،مثل «م» منتظر مي مونند تا يک روز مثل «ي» يارت

بشن

نگاه ساکت باران به روي صورتم دزدانه ميلغزد ولي باران نمي داند که من دريايي از دردم به

ظاهر گر چه مي خندم ولي اندر سکوتي تلخ مي گريم

وقتایی آدم به خودش میاد میبینه که چه وقتایی رو میتونسته لذت ببره و نبرده؛ چه کسایی رو

میتونسته در کنارش داشته باشه و این کارو نکرده . قدر لحظه ها رو بد ونیم ثانیه ها که

خداحافظی می کنند و سلام دوباره ای هم در کار نیست

مهم نیست که قشنگ باشی قشنگ اینه که مهم باشی حتی برای یه نفر

 هر چند مال من نشدي ولي ازت خيلي چيزا ياد گرفتم. ياد گرفتم به خاطر کسي که دوسش دارم

بايد دروغ بگم. ياد گرفتم هيچ وقت هيچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره. ياد گرفتم تو زندگيم

به اون که بفهمم چقدر دوسم داره هر روز دلشو به بهونه اي بشکنم. ياد گرفتم گريه هاي هيچ

کس رو باور نکنم. ياد گرفتم بهش هيچ وقت فرصت جبران ندم. ياد گرفتم هر روز دم از عاشقي

 بزنم ولي خودم عاشق نباشم

آنکس که مي گفت دوستم دارد عاشقي نبود که به شوق من امده باشد رهگذري بود که روي

برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت صداي خش خش برگها همان اوازي بود که من گمان مي

کردم ميگويد: دوستت دارم

بر روي سنگ مزارم بنويسيد : آشفته دلي بود در اين خلوت خاموش او زاده غم بود و ز غمهاي

جهان گشت فراموش.

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ... تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن

 نيست ...

تنهايي را دوست دارم زيرا تجربه کردم ... تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست ...

تنهايي را دوست دارم زيرا.... در کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و انتظار کشيدنم را

 پنهان خواهم کرد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شبی از پشت یك تنهایی نمناك و بارانی، تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا كردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا كردم

پس از یك جستجوی نقره ای دركوچه های آبی احساس

تورا از بین گل هایی كه در تنهایی ام رویید با حسرت جدا كردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها كردم

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را به روی اشكی از جنس غروب ساكت و نارنجی خورشید واكردم

و بعد از رفتنت دریاچه بغضی كرد

كسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

وبعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

كسی از پشت قاب پنجره آرام وزیبا گفت:

تو هم در پاسخ این رفتن بگو در راه انتخابم خطا كردم

و من در حالتی ما بین اشك و حسرت و تردید

و من در اوج پاییزی ترین حالت یك دل

میان غصه ای از جنس بغض كوچك یك ابر

نمیدانم چرا شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا كردم

عشقی که به تو دادم عشقی است بس بزرگ به بزرگی تمام اقیانوسها و دریاهابه عظمت و

پایداری تمام کوهها ... به اندازه تمام برگها و گلها عشقی که اتش است و سوزنده عشقی که اب

 است و سیراب کننده عشقی که دریاست و توفنده عشقی که باد است وکوبنده و تو ...چه میدانی

 که این عشق چیست؟! این عشق نیست چیزی بالاتر از ان... بالاتر از اسمان ....بالاتر از

 دنیا ...بالاتر از همه بالاها  و تو ...ان را نمی شناسی و با ان بیگانه هستی چرا...؟ نمی

 دانم  ...این عشق که در من شعله می کشد و می سوزاند کم کم به اتشی مبدل می شود که در

 زیر خاکستر باقی می ماندو کافی است نسیم ملایمی این خاکستر را کنار بزند ...انگاه خواهی

دید که چگونه شراره میکشد و تو را خاکستر می کند

پس هیچگاه تنهایم مگذار ...گرچه از با من بودن سیری و خسته ومانند پرنده گرمسیری پر جنب

 و جوش و پر تحرک که لحظه ای ارام ندارد به این طرف و انطرف می پروازی ... و مرا که

 تنها امیدم هستی یکه و تنها با حالی زار و خراب میگذاری و میروی اما ... من با یاد تو زنده ام

 و به یاد ایام خوب گذشته زندگی را می گذرانم و تو ...بازهم می روی و می روی بدون انکه

 بیندیشی به کسی که در دریای عشقت شنا می کند و در ارزوی غرق شدن در ان است ...!؟

نه ...!!! تو او نیستی  اویی که من می شناختم ..اویی که با من و برای من زنده بود ...اویی که

هر جا می رفت نام من ورد لبانش بود  و نقش من در چشمهایش و یاد من در خاطرش ...

نه...!!! حتما تو او نیستی و دست روزگار نقش دیگری در تو پرورده که اینچنین وجود عزیز

 مرا نا دیده می گیری و بی مهابا به عشق خوب من پشت پا می زنی ... امیدوارم که هر جا

هستی لااقل خوش باشی و لحظه ای وجود ازاردهنده من به فکرت خطور نکند ...

ولی به هر جهت این انصاف نیست بلکه ظلم است ...ظلمی که تو در حق من می کنی حتما

روزی بی جواب نمی ماند و دست بالاتری است که انتقام مرا از ( تو) می گیرد ...

شاید روزی .............................................

زندگی را دوست داشت,

ولی آنرا نشناخت

مهربون بود,

ولی مهر نورزید

طبیعت را دوست داشت.

ولی از آن لذت نبرد

در آبگیر قلبش جنب و جوش بود.

ولی کسی بدان راه نیافت

در زندگی احساس تنهایی می نمود.

ولی هرگز دل به کسی نداد

و خلاصه بنویسید.

زنده بودن را برای زندگی دوست داشت

نه زندگی را برای زنده بودن.

فریدون فروغی

نميدانم زندگي چيست؟؟ اگر زندگي شکستن سکوت است سالهاست که من سکوت را شکسته ام?

 اگر زندگي خروش جويبار است سالهاست که من در چشمه ي جوشان زندگي جوشيده ام اما اين

 نکته را فراموش نمي کنم که زندگي بي وفاست زندگي به من آموخت که چگونه اشک بريزم اما

 اشکانم به من نياموخت که چگونه زندگي کنم ....

رفتن تو هستی مرا شکست !